Ik zit weer eens in mijn nis in Café des Arts en opeens plopt er weer een
whatsapp bericht op mijn telefoon. Mijn ex, alhoewel het nog niet helemaal zo voelt.
We zouden afstand nemen, maar ja, onthechten doet pijn. Nu is het toch wel even
fijn om met hem te appen. We praten wat, maar het wordt al snel confronterend. Ik weet rationeel zo goed dat het
beter is dat het uit is, maar emotioneel zit ik nog helemaal vast aan hem. Het lijkt wel een soort verslaving. Je
weet dat het slecht voor je is, maar je kan er niet mee stoppen. Totdat je
rigoureus al die flessen in de container gooit. Dat was voor mij het moment dat
ik het vliegtuig instapte, maar ja, dan beginnen de afkickverschijnselen. Het
komt dan ook binnen, als hij zegt ‘dat we moeten vieren dat we zo’n fijne tijd
hebben gehad’. Wat? Wow, ik heb dan wel die knoop gehakt, maar hij heeft nu
duidelijk de deur dichtgetrokken. En ik denk dat ik stiekem nog wel een klein
beetje hoop had, dat hij zou veranderen. Maar onze visies liggen gewoon veel te
ver uit elkaar en dat besef komt opeens heel hard aan. Ik word zo verdrietig
en de tranen rollen over mijn wangen. We kunnen elkaar niet veranderen en het
wordt tijd dat ik dat ga inzien.
Ja, we zijn echt uit elkaar en het komt niet
meer goed. En ik wil dat ook niet meer, maar ‘Au, maar wat doet dat pijn.’ Maar
als ik schrijf dat ik naar huis wil, naar Jes, mijn soulmate en ik het even
niet meer aan kan, probeert hij me op zijn manier te helpen. Ik krijg keihard de wind van voren. ‘Daan, kom eens uit die
slachtofferrol’. ‘Au!’ Nu word ik boos, beëindig het gesprek en huil nog
harder. Die mensen in dit cafeetje denken op zijn minst dat mijn kat is
overleden. Ik spring op mijn fiets en laat de tranen maar stromen. Ik hoor
zelfs alle toeterende auto’s en bussen
niet meer als ik over de drukste kruispunten rijd. Het interesseert me niet
meer. Ik huil en ik huil en het komt van diep. Eenmaal in mijn klooster,
gebeurt er iets heel bijzonders. De tranen zijn op en ik voel een enorme kracht
in me opkomen. Voel de drang om de New Radicals op te zoeken op mijn laptop…mijn
powersong! Het volume gaat op maximaal en 'You get what you give' klinkt door
de stille gangen van de Ashram. Ik ben
er klaar mee. Klaar om aan iets te blijven hangen wat helemaal niet goed voor
me is. Klaar om hier nog langer een traan over te laten.
Ik kijk in de
spiegel…en zie mezelf terugkomen. Wow, ik voel me zo blij en licht. Ik geloof
dat ik iets heb losgelaten. En ik heb iets te vieren vanavond. Ik ga met Paola (een
Italiaans meisje dat ik ’s middags hebt ontmoet) naar het strandconcert en 2
van haar vriendinnen komen mee. Eén waarvan d’r vent de hort op kan, één die
lange relaties met mannen heeft afgezworen en Paola die ook geen woord meer wil
reppen over haar ex. Girlpower! De eerste dag van mijn nieuwe single tijdperk!
De volgende dag ga ik weer naar de yoga op mijn rooftop.
Jana, mijn yogaleraar begint weer met
zijn zelfde woorden: ’Listen to all sounds of nature'. Het enige wat ik hoor, zijn voorbij racende
scooters en toeters. Haha, maar probeer me echt heel hard te concentreren op
de vogels en zee…heel ver op de achtergrond. Dat is wel goed, want zo
ben ik heel gefocust en kan ik aan niks anders denken. Na deze oefening kijkt
hij me aan en zegt:‘What happened to
you? You look so much lighter.’ ‘Oh, wow’. Zelfs mijn yogaleraar kan zien dat
ik iets heb los gelaten. Ik voel me ook zo’n stuk lichter. En mijn benen gaan al
weer een heel stuk verder omhoog. I am coming back to life!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten